Με τα μάτια της σκλαβωμένης Ελληνίδας... 200 χρόνια λευτεριάς

 

Πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου»

 

Η φωτεινή επιγραφή 1821 – 2021 στην οθόνη της τηλεόρασης που πρόβαλε στοιχεία εθνικά, ιστορικά, διαχρονικά, πανανθρώπινα από το σωτήριο εκείνο έτος χάθηκαν από τα μάτια μου… Η μουσική που πλημμύριζε το δωμάτιο με το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου σταμάτησε και το μυαλό μου κόλλησε σε έναν στίχο «Μα η δικιά μας έχει όνομα έχει σώμα και θρησκεία και παππού σε μέρη αυτόνομα μέσα στην τουρκοκρατία…».  Τα γρανάζια του χρόνου με μετέφεραν 200 χρόνια πίσω… Και έπιασε το χέρι μου η σκλάβα Ελληνίδα εκείνης της εποχής και ένιωσα να γίνομαι ένα με εκείνη… Και άφησα τον εαυτό μου για λίγο να πάρει μία γεύση από τον παλμό του 1821.

Μύρισα το μπαρούτι… και είδα… και έμαθα… και άκουσα…

Από άκρη σε άκρη ανέμιζαν περήφανα φουστανέλες, σημαίες, μπαρουτοκαπνισμένα σπαθιά, όπλα, στολές, που φυλαγμένα στα μπαούλα – κρυμμένα στα υπόγεια – περίμεναν τα αντρειωμένα χέρια να τα πιάσουν και να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό που 400 χρόνια προσπαθούσε να διαγράψει από τον χάρτη τα πιο «μισητά» ονόματα Ελλάδα και Έλληνες, ονόματα ταυτόσημα με την πίστη στον Θεό και την πολυπόθητη λευτεριά, ονόματα που στάθηκαν ανέπαφα μέσα στις καρδιές και που θέριευαν μέσα στο κρυφό σκολειό κάτω από το τρεμάμενο φως του καντηλιού.

Και η σκλαβωμένη Ελληνίδα, πάντα κρατώντας μου το χέρι, βασανισμένη από την πείνα και τις κακουχίες αλλά με το βλέμμα γεμάτο περηφάνια και αποφασιστικότητα συνέχισε το δρόμο της με εμένα μαζί της… Και ο αέρας γεμάτος με το «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή», του Ρήγα Φεραίου, με οδήγησε στην Αγία Λαύρα, που πάνω στο ευαγγέλιο που κρατούσε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ύψωσε το Ιερό Λάβαρο και ορκίστηκαν οι καπεταναίοι «Ελευθερία ή Θάνατος» για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την ελευθερία. Και είδα αντρειωμένους που ξεχύθηκαν σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης και ύψωναν τη σημαία της λευτεριάς δημιουργώντας εκατόμβες ηρώων με την ελπίδα πως η πολυπόθητη λευτεριά πλησιάζει.

Και συνεχίσαμε το δρόμο μας… Και εγώ έβλεπα… και άκουγα… και έπιανα χιλιάδες άλλα χέρια που μου άπλωναν το δικό τους… και ένιωθα… Με γέμισε περηφάνια το Κούγκι με τον Σαμουήλ, το Μανιάκι με τον Παπαφλέσσα και η αναγνώριση με το φίλημα του Ιμπραήμ, το Ζάλογγο, το Μεσολόγγι με τους ελεύθερους πολιορκημένους, η Αλαμάνα με τον Διάκο, τα Δερβενάκια με τον γέρο του Μοριά, η Ύδρα και τα Ψαρά με τη Μαντώ Μαυρογένους και τον Κανάρη, το Αρκάδι, το Χάνι της Γραβιάς με τον χορό του Ανδρούτσου, η Φιλική Εταιρία και το πλήθος των φιλελλήνων, ο Ιερός Λόχος με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και με τον αδελφό του Δημήτριο που άνοιξαν και έκλεισαν τον πανεθνικό μας αγώνα και πλήθος άλλοι γνωστοί και άγνωστοι που έγραψαν ιστορίες μοναδικές… Ιστορίες που πέρασαν τα σύνορα και έδωσαν ελπίδα και δύναμη σε όλους τους σκλάβους λαούς και που έκαναν το 1821 τραγούδι, θρύλο, δόξα, ιστορία, παλικαριά, δέος, προσκυνητάρι…

Έπιασα τα χέρια από άνδρες, γυναίκες και παιδιά, κλήρο και λαό ενωμένους με μία καρδιά και έναν πόθο· τη λευτεριά, ανθρώπους που έκαναν το όνειρο ελπίδα και πραγματικότητα.

Η σκλαβωμένη Ελληνίδα γύρισε και με κοίταξε σαν να μου έλεγε ότι το ταξίδι μας φτάνει στο τέλος του. Συνέχισε να μου κρατάει το χέρι και με το άλλο της μου έδειχνε… Και είδα τη Δόξα να δαφνοστεφανώνει και την Ιστορία να γράφει «στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη…». Και είδα τους μπουρλοτιέρηδες να σκίζουν τα γαλανά ελληνικά νερά και ασυγκράτητοι να απομακρύνουν και να καταστρέφουν τις τούρκικες αρμάδες και αγκαλιά με τους στεριανούς καπεταναίους ήρωες να διώχνουν τους Τούρκους πέρα από την κόκκινη μηλιά… Και είδα να λάμπει από άκρη σε άκρη ο γαλάζιος ελληνικός ουρανός… Και είδα να κυματίζει η ελληνική σημαία… Και άκουσα να χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες της λευτεριάς…

Και ένιωσα δέος και περηφάνια να πλημμυρίζουν την ψυχή μου από την αυτοθυσία αυτών των ηρώων… και σεβασμό… και μεγάλη ευθύνη… Και ένιωσα βαθιά ικανοποίηση από την παγκόσμια αναγνώριση…

Τα δάκρυα που κυλούσαν από τα μάτια μου με ξανάφεραν στην πραγματικότητα του 2021. Έχοντας ακόμα την αίσθηση του χεριού της σκλαβωμένης Ελληνίδας να κρατά το δικό μου ψιθύρισα… Αθάνατοι ήρωες. Ασύλληπτο για τον ανθρώπινο νου το θάρρος, η πίστη, η αυτοθυσία σας για να ζούμε όλοι εμείς σήμερα ελεύθεροι στην αιματοβαμμένη ελληνική γη. Μια σκέψη μόνο γεμίζει τη σκέψη μου… Η λέξη χρέος… Ναι χρέος γιατί μέσα μας τρέχει ηρώων αίμα. Ελληνίδα του 2021, 200 χρόνια μετά τα κοσμοϊστορικά εκείνα γεγονότα, μια υπόσχεση μόνο δίνω.

Η θυσία σας δε θα πάει ποτέ χαμένη. Τούτο τον τόπο, τον αιματοβαμμένο, τον ιερό και ηρωικό θα διατηρήσουμε μέχρις εσχάτων περήφανο, ελεύθερο, φάρο φωτός σε όλη τη γη. Καμιά απειλή δε θα αφήσουμε να διακυβεύσει τούτη τη γη, τη δική σας και δική μας ελληνική γη. Η ελληνική σημαία θα κυματίζει πάντα στον Παρθενώνα, σε κάθε γωνιά του Έθνους, σε στεριά και θάλασσα πάντα περήφανη και ελπιδοφόρα. Και θα στέλνει η δική μας νέα γενιά παντού το μήνυμα που ο ποιητής της λευτεριάς Διονύσιος Σολωμός, εμπνευσμένος από τον Θεό, έγραψε:

«Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη χαίρε ω χαίρε ελευθεριά»

Και ας μάθουν όλοι μικροί και μεγάλοι, εχθροί και φίλοι πως το 1821 δεν θα σβήσει ποτέ, γιατί…

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά».