Στοχασμοί με αφορμή τον φόρο τιμής στο 1821

 Φόρος τιμής στο 1821 μέσα από το πρίσμα των αξιών του μέτρου και της μνήμης.

 Φέτος θα πρέπει να στριμώξουμε την εθνική μας επέτειο μέσα σε ένα έτος καταπολέμησης της πανδημίας.Ο εορτασμός της εθνικής επετείου μας βάζει να στοχαστούμε πάνω σε ένα ερώτημα. Για να δούμε ολόκληρο το πρόσωπό μας στο κάτοπτρο που ονομάζουμε Ιστορία, οφείλουμε να απαντήσουμε σε τι ομονοούμε ως Ελληνες, όχι σε τι διαφέρουμε ο ένας από τον άλλον. Δεν αυτοπροσδιοριζόμαστε υπέρ κάποιων αξιών, καθένας μας ετεροπροσδιορίζεται ως αντιτιθέμενος στις αξίες και τα επιχειρήματα άλλων. Το πρόθεμα –αντί– κυριαρχεί.

Η ίδια η λέξη “πανδημία” ορίζει την ουσία του φαινομένου. Αφορά όλα τα μέλη του δήμου. Μας επηρεάζει όλους, κι εμάς και τους άλλους. Μόνον ομονοώντας στις στοιχειώδεις μας ανάγκες μπορούμε να παλέψουμε για να σωθούμε. Αυτό θα έπρεπε να είναι και το κυρίαρχο παράδειγμα της κοινότητας. Η κοινή σωτηρία κι όχι οι ιδιαιτερότητες καθενός και οι εναντιώσεις.

 ''Σημαία'' του Χρήστου Μποκόρου

Για την Ελληνική σημαία:

"Είν' όμορφη, ρε παιδιά, πώς να το κάνουμε;"

Κώστας Μόντης

Κανείς δεν σώζεται μόνος. Η έλλειψη κοινού στόχου φέρνει διχασμούς και εμφυλίους με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα στην Ιστορία του λαού και του τόπου μας. Η ίδια η πραγματικότητα θέτει τους όρους της επιβίωσής μας. Δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε αν δεν αναγνωρίσουμε δικαίωμα στο διαφορετικό. Ας ξανασκεφτούμε λοιπόν σε τι μπορούμε να συμφωνήσουμε, ας ορίσουμε τα ελάχιστα κοινά στοιχειώδη για να συμπορευθούμε. Μια χώρα δεν μπορεί να συναπαρτίζεται μόνον από αυτούς που μας αρέσουν, αυτούς με τους οποίους έχουμε ίδια ή κοντινή αντίληψη αλλά απ’ όλους όσοι χωρούν. Και μόνον με τη συμπερίληψη των άλλων μπορούμε να πάμε μπροστά. Η ζωή δεν είναι ποτέ θεωρητικά καθαρή. Ο κόσμος μάς περιλαμβάνει όλους. Το ζητούμενο της κοινότητας είναι η εξεύρεση όρων συνύπαρξης κι όχι τεχνικών αλληλοεξόντωσης. 

Στην πανδημία μάς δίνεται η ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε την πορεία μας. Να ξαναδούμε το παρελθόν και το μέλλον μας, με υπαρξιακούς όρους. Να αυτοπεριοριστούμε στα στοιχειώδη ζητούμενα της ζωής μας και της συν-χώρεσης. Είναι στο χέρι μας να αξιοποιήσουμε επ’ αγαθώ την τρέχουσα δυσκολία.

''Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν πέρασαν,

θα ‘ρθουν, θα περάσουν.

Κριτές θα μας δικάσουν

οι αγέννητοι, οι νεκροί.''

Κωστής Παλαμάς

Επιστολή του Διονυσίου Σολωμού

προς τον Γεώργιο Τερτσέτη, που γράφτηκε εκατόν εβδομήντα εννέα χρόνια πριν, αλλά δυστυχώς είναι τόσο επίκαιρη!:

25 Μαρτίου 1842

«Πάνε είκοσι χρόνια, που σαν σήμερα η Ελλάδα έσπασε τις αλυσίδες.

Η μέρα αυτή του Ευαγγελισμού, είναι μέρα για χαρά και για δάκρυα.

Χαρά για τα μελλούμενα, δάκρυα για τη σκλαβιά τη περασμένη.

Και για το σήμερα τι να πω;

Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει τόσο βαθιές τις ρίζες, που σε κάνει να σαστίζης.

Μόνο όταν οι αφορμές της διαφθοράς εξολοθρευτούν, πέρα ως πέρα θα μπορέσουμε να έχουμε μια ηθική αναγέννηση.Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχτούν στην ηθική, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν,

όχι για μάταιη επίδειξη, παρά για το όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από παιδεία και από μόρφωση, όχι σχολαστική.Τότε, θα έχουμε –ή μάλλον θα έχουν τα παιδιά μας-μια ηθική αναγέννηση και το μέλλον θα είναι μεγάλο».

Διονύσιος Σολωμός